မဆံုတဲ့ ဖူးစာ

ဒီေန႔ စေနေန႔ အလုပ္ပိတ္ရက္လည္းျဖစ္၊ တျခား အေထြအထူးလည္း လုပ္စရာ မရွိတာနဲ႔ စာအုပ္စင္ကလည္းရႈပ္ေနလို႔ ရွင္းေနမိပါတယ္။ ကၽြန္မေရာ ေဖေဖ၊ ေမေမ ပါ စာဖတ္ ၀ါသနာ ပါၾကပါတယ္။ စာအုပ္စင္ရွင္းရင္းနဲ႔ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ေတြ႔မိတဲ့ အခ်ိန္မွာ အတိတ္ရဲ႔ အရိပ္ေတြ ထင္ဟပ္လာျပီး ဒီစာအုပ္ေလးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သူအေၾကာင္းေလး ေတြးေနမိပါတယ္။

သူဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္မနဲ႔ တစ္ခ်ိန္က ပတ္သက္ခဲ့သူေပါ့။ ေျပာရမယ့္ဆိုရင္ေတာ့ တစ္ခ်ိန္က ကၽြန္မရဲ႔ ခ်စ္သူေပါ့။ သူနဲ႔ ကၽြန္မက ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ခင္မင္ခဲ့ျပီး အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ နားလည္မႈ ကိုယ္စီနဲ႔ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းဘ၀မွာ ကတည္းက ကၽြန္မက သူ႔ကို အစစအရာရာ နားလည္ေပးခဲ့ သလို သူကလည္း ဘာအေၾကာင္းဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မကို အျမဲတိုင္ပင္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းလိုဘဲ ေနလာရင္းနဲ႔ ေက်ာင္းျပီးလို႔ အလုပ္ ကိုယ္စီ ျဖစ္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေနရာစီ ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ လူက တစ္ေနရာစီျဖစ္သလို အဆက္အသြယ္လည္း သိပ္မရခဲ့ပါဘူး။ တစ္ႏွစ္ တခါ ေလာက္ပဲ ျပန္ဆံုျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သံေယာဇဥ္ကေတာ့ အျမဲရွိျပီး စိတ္ခ်င္းနီးေနၾကပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီစာအုပ္ေလးကေတာ့ ခ်စ္သူ ျဖစ္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ သူေပးခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေလးပါ။ ကၽြန္မက စာဖတ္၀ါသနာပါသလို သူကလည္း စာဖတ္တာကို ႏွစ္သက္တယ္။ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ေပမယ့္ လူခ်င္းကေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ဘ၀တုန္းကလိုဘဲ တစ္ႏွစ္မွ တခါေလာက္ပဲ ေတြ႔ျဖစ္ၾကတယ္။ ေတြ႔ဆံုမႈနည္းလို႔ ေသြးေအးသြားလို႔ လည္း မဟုတ္။ သူငယ္ခ်င္းလိုမ်ိဳး သံေယာဇဥ္ပိုတာကို အခ်စ္လို႔ မွားျပီး ေကာက္ခ်က္ခ်မိၾကလို႔လည္း မဟုတ္ေပမယ့္ သူနဲ႔ ကၽြန္မ ဖူးစားမဆံုျဖစ္ခဲ့ၾကပါဘူး။ သူနဲ႔ ကၽြန္မ တကယ့္ကို္ ခ်စ္ခဲ့တာပါ။ ကြဲကြာသြားတာကလည္း သူမ်ားေတြလို အထင္မွားစရာရွိလို႔၊ မိဘခ်င္းမေျပလည္လို႔ ၊ မခ်စ္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္းေတြရွိလို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ခ်စ္ရက္နဲ႔ကို လမ္းခြဲခဲ့ရတာပါ။ ဘာမွ ေျပာစရာ မရွိေလာက္ေအာင္ အေျခအေနေကာင္းေတြ ရွိေနေပမယ့္ မျမင္ႏိုင္တဲ့ ကံၾကမၼာဆိုတာက ရွိေနျပန္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႔ အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ သူရဲ႔ သမီးကို လက္ထပ္ယူလိုက္ရလို႔ပါ။ ေကာင္မေလးက ငယ္ရြယ္ျပီး သြက္သြက္လက္လက္ရွိသလို သူ႔အေပၚမွာ အရမ္းကို ခ်စ္ေနမိတာပါ။ ေလာကမွာ ေထာက္ထားစရာေတြ ရွိတာ ေကာင္းလည္းေကာင္းသလို၊ မေကာင္းတဲ့အခါလည္း မေကာင္းပါဘူး။ ကၽြန္မလည္း သူ႔ကို ငယ္ငယ္ကတည္းက အျမဲ နားလည္ေပးခဲ့ရတာ ဒီတစ္ၾကိမ္လည္း ကၽြန္မ နားလည္ေပးလိုက္ရျပန္ပါတယ္။ သူနဲ႔ ကၽြန္မ က ဖူးစာကံ မပါလို႔ လို႔ဘဲ မွတ္ယူရင္းနဲ႔ေပါ့....။

သူကေတာ့ အေကာင္းဆံုး မိသားစု ဘ၀ေလးကို တည္ေဆာက္ႏိုင္ခဲ့ သလို ကၽြန္မလည္း ေဖေဖ၊ေမေမတို႔ အတြက္ အားအကိုးရဆံုး သမီးတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ဘဲ အခုအခ်ိန္ထိ ရပ္တည္ေနေတာ့ပါတယ္။

ခရီးသြားျခင္းရဲ႔ အက်ိဳး

ခရီးသြားျခင္း အက်ိဳး ဆိုလို႔ ခရီးသြားလို႔ ရလာတဲ့ ဗဟုသုတ၊ အေတြ႔အၾကံဳေတြလို႔ ထင္ရင္ေတာ့ လံုး၀ခ်ည္းကို လြဲသြားမယ္ စာဖတ္သူမ်ားေရ...။ အခုေရးမယ့္ ပို႔စ္ေလးကေတာ့ ခရီးသြားတဲ့ရက္မွာ အေဆာင္က သန္႔ရွင္းေရး လုပ္တဲ့ရက္နဲ႔က တိုက္ေနေတာ့ အစားျပန္လုပ္ေပးရတဲ့ အေၾကာင္းေလးပါ။ ဂ်ပန္မွာ ေပါက္ျပားေပါက္ဖူးတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေလးေတာ့ ရသြားတာေပါ့။ အေဆာင္က ၂လ ၁ၾကိမ္ အျမဲ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္တယ္။ ဒီေလာက္ ၂လ ၁ၾကိမ္တည္း လုပ္တာကို ခရီးထြက္တာနဲ႔ ၾကံဳျဖစ္ေအာင္ၾကံဳတာ။

ပထမ တစ္ခါကေတာ့ ေပါက္ျပားေပါက္ရဘူး။ အေဆာင္ေရွ႔က သစ္ပင္ေတြမွာ အရြက္ေတြေၾကြေတာ့ သစ္ရြက္ေျခာက္ေလးေတြဘဲ တံျမက္စည္းလွဲရံုဘဲ။ ဒီတခါေတာ့ သစ္ပင္မွာ အရြက္ေတြ မရွိေတာ့လို႔ သန္႔ရွင္းေရး သိပ္လုပ္စရာ မရွိေလာက္ဖူးလို႔ သူငယ္ခ်င္းကေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ဖို႔ အေဆာင္မႈဳးဆီကို သြားေတာ့ ရံုးခန္း အ၀မွာ ေပါက္ျပားက အဆင့္သင့္ ေစာင့္ေနတယ္။ အဲဒီက်မွ မုန္႔ဟင္းခါးကို အေၾကာ္ေတြ၊ ဘာေတြနဲ႔ စားရေတာ့မယ္ ဆိုတာ သိလိုက္ေတာ့တယ္။ အေဆာင္မႈဳးက ျမက္ေပါက္ရမယ့္ေနရာ ေခၚသြားျပီး ျမက္ေပါက္ခိုင္းေတာ့တာဘဲ။ ေတာ္ေသးတယ္။ အျခား အေဖာ္ ၂ေယာက္ ရွိေသးလို႔။ ဂ်ပန္မွာ ေပါက္ျပားေပါက္ရတဲ့ အမွတ္တရ ေပါက္ျပားေလးကို ဓါတ္ပံုကို ရိုက္ထားခ်င္တာ။ မွတ္မွတ္ရရပါဘဲ။ ခရီးသြားလို႔ ရတဲ့ သူမ်ားေတြနဲ႔ မတူတဲ့ အက်ိဳး.....။

ျဖစ္တတ္တဲ့ လူ႔သဘာ၀

လိုလွ်င္ အသံုးခ်၊ မလိုလွ်င္ မုန္းၾက။

လိုလွ်င္ သတိရ၊ မလိုလွ်င္ ေမ့ၾက။

လိုလွ်င္ ျပံဳးျပ၊ မလိုလွ်င္ မဲ့ၾက။

ေပ်ာ္ရႊင္ ျပည့္စံုေနပါက၊ ေဖးကူခဲ့သူေတြကို သတိမရ...။

ေအာင္ျမင္မႈေတြရေနက၊ မာန္မာနေတြ ေထာင္လႊားၾက။

အားငယ္ခ်ိန္မွာ တမ္းတတာ၊ ကူညီေဖးမမႈကိုပါ။

ဒီအရာေတြက လူ႔သဘာ၀၊ နားလည္ေပးႏိုင္က၊

ေနေပ်ာ္စရာ လူ႔ဘ၀၊ ရလာႏိုင္မွာပါ။

တန္ဖိုးထား ထိန္းသိမ္းရမယ့္ မိန္းမသား ဘ၀

ဒီေခါင္းစဥ္ကိုၾကည့္ျပီး ဘေလာ့ခ္ဂါကိုကိုမ်ား အားမေပးဘဲေတာ့ ျပန္မသြားပါနဲ႔ေနာ္။ ဘယ္သူ႔ကို၊ ဘာကို ရည္ရြယ္ျပီး ေရးထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေန႔႔ ရုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းေလးတစ္ခုၾကည့္ျပီး ေတြးမိသြားတာေၾကာင့္ ေရးမိသြားတာပါ။

မိန္းမသားေတြရဲဲ႔ဘ၀မွာ ေဆာင္ရန္၊ ေရွာင္ရန္ေတြ အရမ္းကိုမ်ားပါတယ္။ မိန္းမသားေတြက ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးရွိေအာင္ ထိန္းသိမ္းေနထိုင္သင့္ပါတယ္။ ေယာက္်ားေလးေတြက သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ကသာ ရႈပ္ခ်င္ေပမယ့္ ကိုယ္ယူမယ့္ မိန္းကေလးကိုေတာ့ ေျခာက္ျပစ္ကင္း ေစခ်င္တယ္တဲ့။ ဒါကဖတ္ဖူးတဲ့ စာသားေလး တစ္ခုပါ။ ေျပာခ်င္တာက ေယာက္်ားေကာင္းရဖို႔ အတြက္ တန္ဖိုးရွိေအာင္ေနရမယ္လို႔ ဆိုခ်င္တာမဟုတ္ပါဘူး။ ဘာအတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္ မိန္းကေလးေတြက မိမိတို႔ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာကို ထိန္းသိမ္းသင့္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ကိုယ္ရဲ႕အျပဳအမူေတြက ကိုယ္အတြက္ ဘာမွ မျဖစ္ေလာက္ဖူးလို႔ထင္ေပမယ့္ သူမ်ားအျမင္မွာ အထင္ေသးစရာ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဥပမာ- ေယာက္်ားေလးဆန္ဆန္ေနတတ္တဲ့ မိန္းကေလးက သူရဲ႕ စိတ္မွာ ဘာမွ မရွိဘဲ သူရဲ႕ ေယာက္်ားေလးဆန္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ေျပာဆိုဆက္ဆံတာ ပြင့္လင္းျပီး သြက္လက္ေနတတ္ပါတယ္။ ပြင့္လင္းေဖာ္ေရြတာက ေကာင္းတဲ့လကၡဏာျဖစ္ေပမယ့္ ဒါကို နားလည္ မေပးတတ္တဲ့သူေတြကေတာ့ ဒီမိန္းကေလး အေနအထိုင္ရဲတင္းလိုက္တာလို႔ထင္တတ္ၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အထင္အျမင္ေသးတတ္ၾကပါတယ္။ ထင္တဲ့သူေတြဘက္ကၾကည့္ရင္လည္း မမွားပါဘူး။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ စိတ္ထားအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြရွိတတ္ၾကေၾကာင့္ပါ။ အမွန္ကေတာ့ မိန္းကေလး က မိန္းကေလး ပီပီေနသင့္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ဘ၀ေပးအေျခအေနေၾကာင့္ ဒီလိုပံုစံေတြ ရွိလာတတ္တာပါ။ မိန္းမသားေတြက မိန္းမဆန္ဆန္နဲ႔ ပြင့္ပြင့္လင္းပံုစံရွိေအာင္ေနထိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ အမ်ားရဲ႕ အေျပာကိုမခံရႏိုင္ေတာ့ပါဘူးလို႔ထင္ပါတယ္။ ရဲတင္းတဲ့ပံုစံမဟုတ္ဘဲ ရဲရင့္တဲ့ပံုစံ ျဖစ္သင့္ပါတယ္။

ေနာက္ျပီးမိန္းကေလးေတြက ေခတ္ဆန္တတ္ၾကပါတယ္။ ေခတ္ဆန္တာနဲ႔ ေခတ္မီတာ မတူပါဘူး။ ေခတ္ဆန္တဲ့မိန္းကေလးေတြဆို အေကာင္းျမင္လည္း ခဏပါ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ဒီမိန္းကေလးက ေခတ္ဆန္လိုက္တာဆိုျပီး negative view ေတြနဲ႔ဘဲ ၾကည့္တတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေခတ္ေတာ့မီသင့္ပါတယ္။

မိန္းကေလးေတြက အထူးသျဖင့္ ေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔ ေျပာဆိုဆက္ဆံရာမွာလည္း မိန္းကေလးပီပီ အိေျႏၵေရရရ ေျပာဆိုဆက္ဆံသင့္ပါတယ္။ အဲဒီလိုမဟုတ္ဘဲ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးနဲ႔ ေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔ တန္းတူ ေျပာဆိုဆက္ဆံခဲ့ရင္ အထင္ျမင္ေသးျခင္းခံရတတ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ တန္ဖိုးလည္းမထားတတ္ၾကပါဘူး။ မိန္းကေလးပီပီ အိေျႏၵေရ သိကၡာရွိရွိ ေျပာဆိုေနထိုင္သင့္ပါတယ္။ ဒါမွလည္း မိမိကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားရာ ေရာက္ပါမယ္။

မိန္းကေလးေတြက ေယာက္်ားေလးေတြနဲ႔ သဘာ၀ခ်င္းကစျပီး မတူညီတဲ့ အတြက္ ဘာကိုဘဲလုပ္လုပ္ မိမိရဲ႕ မိန္းကေလးဆိုတဲ့ သဘာ၀ကိုေတာ့ ေက်ာ္လြန္ျပီး မေတြးသင့္သလို၊ မလုပ္ေဆာင္သင့္ဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။ ဘာကိုပဲ လုပ္လုပ္ မိမိရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာ၊ တန္ဖိုးကို ေလ်ာ့ပါးေစမယ့္ အျပဳအမူမ်ိဳး မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာမိန္းကေလးေတြက မိမိတို႔ရဲ႕ တန္ဖိုးကို က်ဆင္းမသြားေအာင္ မိမိတို႔ ေစာင့္ထိန္းရမယ့္ က်င့္၀တ္ေတြကို လိုက္နာေနထိုင္သင့္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

မိန္းကေလးေတြကလည္း မိန္းမသားပီပီ ေျပာဆိုေနထိုင္ ဆက္ဆံသင့္သလို၊ အမ်ားကလည္း ပြင့္လင္း သြက္လက္တဲ့ မိန္းကေလးတိုင္းကို ရဲတင္းလိုက္တာလို႔မေတြးဘဲ အေကာင္းဘက္ကေန ျဖည့္ေတြးျပီး ေျပာဆိုသင့္တယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ေခတ္ဆန္တဲ့မိန္းကေလးေတြ မဟုတ္ဘဲ ေခတ္မီတဲ့ မိန္းကေလးေတြ ျဖစ္ျပီး မိမိဘ၀ကို တန္ဖိုးထားတတ္ေသာ မိန္းကေလးမ်ား ျဖစ္သင့္တယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ မိန္းကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀ဟာ ေျခတစ္လွမ္းမွားလိုက္တာနဲ႔ တစ္ဘ၀စာျပင္မရတဲ့ အမွားေတြ ျဖစ္လာတတ္လို႔ပါ။ ဒါေၾကာင့္ မိန္းကေလးတိုင္း မိမိကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားတတ္ျပီး အိေျႏၵရွိရွိနဲ႔ မိန္းမ ပီသေသာ မိန္းမသားေတြ ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။

နိယာမ

သက္ေရာက္မႈတိုင္း၊
တန္ျပန္ သက္ေရာက္မႈရိွတယ္လို႔ သူတို႔ေတြက ေျပာၾကတယ္။
ကိုယ္ကျပံဳးျပလွ်င္ သူျပံဳးျပတယ္။
ကိုယ္ကမဲ့ေတာ့ သူျပန္မဲ့တယ္တဲ့။
ကိုယ္ကခ်စ္ေနေပမယ့္ သူျပန္မခ်စ္ေတာ့....
ဘာနိယာမလို႔ ေခၚၾကမလဲဗ်ာ....။

ကၽြန္မ ဘ၀ရဲ႕ အေဖာ္မြန္ေလးမ်ား

လူတိုင္း လူတိုင္းမွာ အပါင္းအသင္း၊ မိတ္ေဆြ ဆိုတာရွိတတ္စျမဲပါ။ အဲဒီလို မိတ္ေဆြေတြထဲမွာ လူသားေတြအျပင္ စာေပ၊ ဂီတ စတဲ့ အရာေတြလည္းပါ၀င္ပါတယ္။
ကၽြန္မရဲ႔ အေဖာ္မြန္ေလးေတြကေတာ့ အထူးသျဖင့္ စာအုပ္၊ စာေပနဲ႔ ဂီတပါ။ ငယ္စဥ္ ကေလးဘ၀ကေန ေက်ာင္းျပီးဘြဲ႔ရတဲ႔အထိ အေဖာ္မြန္ေလးေတြကေတာ့ စာအုပ္ေတြရယ္၊ သီခ်င္းေတြရယ္၊ အားကစားရယ္ပါ။ ကၽြန္မ ငယ္ငယ္ ေက်ာင္းေနစဥ္က အေဖာ္မြန္ေတြကေတာ့ တို႔ေက်ာင္းသား၊ ေတဇ စာေစာင္ေလးေတြပါ။ ေဖေဖေရာ၊ ေမေမပါ စာဖတ္၀ါသနာပါၾကေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ ဒီစာေစာင္ေလးေတြကို လစဥ္၀ယ္ေပးပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ စာဖတ္၀ါသနာပါလာေတာ့ စာအုပ္ေတြက ကၽြန္မရဲ႔ အေဖာ္မြန္ေလးေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။
ဂီတကလည္း လူေတြရဲ႔ စိတ္ကို ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔ေစတယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ လူတိုင္းလည္းၾကားဖူးမွာပါ။ တစ္ခါတစ္ရံ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနတာတို႔၊ စိတ္ေတြရႈပ္ေနတာတို႔ဆိုရင္ ၾကိဳက္တဲ့ သီခ်င္းေလး နားေထာင္လိုက္ရင္ အလုပ္ရႈပ္တာေတြ၊ စိတ္ရႈပ္တာေတြ ခဏေမ့ျပီး စိတ္ၾကည္ႏူးမႈေလးေတြရလာပါတယ္။
ကၽြန္မကေတာ့ အဲဒီလိုအခ်ိန္ဆိုရင္ သီခ်င္းေအးေအးေလးေတြ နားေထာင္တတ္ပါတယ္။
ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္မ ငယ္ငယ္က အားကစား အရမ္းကို ၀ါသနာၾကီးခဲ့ပါတယ္။ အခုထိလည္း အဲဒီ၀ါသနာ ရွိေနတုန္းပါဘဲ။ ငယ္ငယ္က ဘတ္စ္ကတ္ေဘာ ကစားပါတယ္။ ညေနတိုင္း ကစားပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ေနမေကာင္းသလို ျဖစ္ေနရင္ ညေနမွာ သြား မကစားရမွာ စိုးလို႔ ေနေကာင္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး အိမ္ အလုပ္ေတြကူ၊ စာေတြ က်က္ျပေနရတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မေတြ႔ျဖစ္တာ၊ စကားမေျပာျဖစ္တာရွိခဲ့ရင္ေတာင္မွ ပ်င္းတယ္၊ အထီးက်န္ဆန္တယ္လို႔ မခံစားရဘူး။ စာအုပ္ဖတ္ရင္ဖတ္၊ သီခ်င္းနားေထာင္ရင္ေထာင္၊ ညေနေရာက္ရင္ ကစားနဲ႔ဘဲ ကၽြန္မရဲ႔ အားလပ္ခ်ိန္ေလးေတြ ကုန္ဆံုးသြားတာပါ။
ေက်ာင္းျပီးလို႔ အလုပ္ခြင္၀င္ေတာ့ အားကစားကလြဲျပီး စာအုပ္နဲ႔ သီခ်င္းေလးေတြက ကၽြႏ္မရဲ႕အေဖာ္မြန္္အျဖစ္ ဆက္ရွိေနပါတယ္။
အခု အမိေျမနဲ႔ေ၀းတဲ့ဆီမွာ ပညာသင္လာေနခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္မမွာ အေဖာ္မြန္ေလးေတြတိုးလားတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာဖတ္ႏႈန္းေတာ့နည္းသြားတယ္။ ဒီဘေလာ့ခ္ေလးကလည္း ကၽြန္မဘ၀ရဲ႔ အေဖာ္မြန္ထဲက တစ္ခုပါ။ ေနာက္တိုးလာတာေတြကေတာ့ ျမန္မာဗီြဒီယို ၀က္ဘ္ဆိုဒ္ေတြပါဘဲ။ ပ်င္းတဲ့အခါ ဇာတ္လမ္းေလးေတြၾကည့္၊ သီခ်င္းနားေထာင္၊ စိတ္ကူးရတဲ့အခါ ဘေလာ့မွာ စာေရးလိုက္နဲ႔ ကၽြန္မရဲ႔ အေဖာ္မြန္ေလးေတြေၾကာင့္ အထီးက်န္တာ အားငယ္တာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဘေလာ့ခ္ေတြ ေလွ်ာက္လည္ရတာကလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာေနရသလိုပါဘဲ။
လူဆိုတာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲ ရပ္တည္ေနထိုင္လို႔မရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္..တစ္ခါတစ္ရံမွာ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြက မအားတဲ့အခါတို႔၊ မေတြ႔ျဖစ္ၾကတဲ့အခါ၊ စကားမေျပာျဖစ္တဲ့အခါတို႔ ရွိရင္ ရွိႏိုင္ေပမယ့္ သူတို႔ေလးေတြကေတာ့ ကၽြန္မေဘးမွာ အျမဲရပ္တည္ေပးေနတဲ့ ကၽြန္မဘ၀ရဲ႔ အေဖာ္မြန္ေလးေတြပါ။

ရင္ေမာရတဲ့ ညေနေလးမ်ား

သဇင္တို႔ေတြက ျမိဳ႔န႔႔ဲ ၁၀ မိုင္ေလာက္ေ၀းတဲ့ ေက်ာင္းမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနၾကတဲ့သူေတြပါ။ သဇင္တို႔လိုဘဲ ျမိဳ႔ကေန ေန႔ခ်င္းျပန္ ေက်ာင္းတက္ၾကတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမ ၇ ေယာက္ေလာက္ရွိပါတယ္။ သဇင္တို႔ေက်ာင္းက ျမိဳ႔နဲ႔ ေ၀းလြန္းတာလည္း မဟုတ္၊ နီးလည္း သိပ္ျပီး မနီးလွဘူး။ ေက်ာင္းက အေ၀းေျပး ကားလမ္းေဘးမွာ ရွိပါတယ္။ အေ၀းေျပး ကားလမ္းေဘးမွာ ရွိတယ္ ဆိုေပမယ့္ သြားေရး၊ လာေရးက တစ္ခါတစ္ခါ သိပ္အဆင္မေျပျပန္ဘူး။ ညေန ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆို ကား သိပ္မရွိေတာ့ဘူး။
ကားမရွိဘူး ဆိုတာက အထူးသျဖင့္ လိုင္းကားေပါ့။ အေ၀းေျပးကားေတြ ကေတာ့ ရွိတတ္ပါတယ္။ အေ၀းေျပးကားေတြကလည္း လိုင္းကားေတြ ဆြဲတဲ့ ေနရာ အပိုင္းအျခားျဖစ္ေနေတာ့ သိပ္မတင္ခ်င္ျပန္ဘူး။
သဇင္တို႔ေတြ မနက္ခင္း ေက်ာင္းလာခ်ိန္မွာ လိုင္းကားက အဆင္ေျပေပမယ့္ ညေန ျပန္ခ်ိန္ဆို အျမဲ စိတ္ညစ္ရပါတယ္။ စာသင္ခ်ိန္ျပီးလို႔ ေက်ာင္းဆင္း၊ လိုင္းကားကမရွိဆိုေတာ့ ေမာသြားတာဘဲ။ တစ္ခါတစ္ရံ ကံေကာင္းရင္ေတာ့ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ လိုင္းကား တစ္စီးေလာက္ေတာ့ မီွတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလို ေန႔မ်ိဳးဆို ေပ်ာ္မိတာ အမွန္ပါ။
ဒါေပမယ့္ လိုင္းကား မရွိေတာ့တဲ့ ညေနေတြမွာေတာ့...
ေက်ာင္းေရွ႔မွာ သဇင္တို႔ ဆရာမ အဖြဲ႔ေတြ ကားလာမယ့္ ဘက္ကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနရတာေပါ့။ ကားတစ္စီးလာလို႔ တားတယ္။ ရပ္မေပးျပန္ေတာ့ ရင္ေမာရျပန္တယ္။ ေနာက္တစ္စီး လာျပန္.. တားျပန္.. မရပ္ျပန္နဲ႔ ဒီလိုဘဲ ကားရတဲ့ အထိ ေစာင့္ရတာေပါ့။ တစ္ခါတစ္ခါ မိသားစု ကိုယ္ပိုင္ကားေလးေတြက လမ္းၾကံဳရင္ ေခၚတင္တတ္ပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ကားတိုင္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ခါ ျမိဳ႔ဘက္ကို သြားတဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြကို တားျပီး တင္ေခၚဖို႔ ေျပာရပါတယ္။ အဲလို အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ရပ္ျပီးတင္ေခၚသြားတဲ့ သူရွိသလို၊ မေခၚတဲ့ ဆိုင္ကယ္ကမ်ားပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ဆိုင္ကယ္ေတြဆို ဆရာမေတြ ေက်ာင္းေရွ႔ ရပ္ေနတာကို အေ၀းက ျမင္တာနဲ႔ ဆရာမေတြက လမ္းဒီဘက္မွာ ရပ္ေနရင္ လမ္းရဲ႔ တစ္ျခားတစ္ဖက္ကေန ကပ္ျပီးေမာင္းသြားၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕သူေတြက်ျပန္ေတာ့လည္း ဆိုင္ကယ္ဘဲျဖစ္၊ ကားဘဲျဖစ္ျဖစ္ရပ္ျပီးေတာ့ ဆရာမတို႔ ဘယ္အထိ သြားၾကမွာလဲဗ်ာ/ရွင္..လို႔ ေမးျပီးေတာ့ သူတို႔နဲ႔ လမ္းၾကံဳရင္ တင္ေခၚၾကပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္ဆို ေပ်ာ္မဆံုးေပါ့ရွင္...။
သဇင္တို႔ေတြ ကားဘဲတားတား၊ ဆိုင္ကယ္ကိုဘဲ အကူအညီ ေတာင္းေတာင္း ေခၚတင္မသြားတဲ့အခါ ရင္ေမာရပါတယ္။ ဒီလို အခ်ိန္မွာ ဘ၀အေမာေလးေတြ ေျပပါေစရယ္လို႔ ဟသေလးေတြေႏွာရတာေပါ့။ သဇင္တို႔ အဖြဲ႔ ေျပာေနက် စကားေလးတစ္ခြန္းရွိတယ္။ စျပီး ဒီစကားေလးကို ေျပာတဲ့သူကေတာ့ ရူပေဗဒ သင္တဲ့ဆရာမေပါ့။ "အိမ္မျပန္ရမွာေတာ့ မပူနဲ႔၊ ကမၻာၾကီးက လံုးပါတယ္တဲ့။" ကမၻာၾကီးကလံုးေတာ့ အိမ္ကိုေတာ့ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေရာက္မွာဘဲတဲ့။ ကားတစ္စီးတားလို႔ မရပ္ျပန္ရင္ ကမၻာၾကီးကလံုးပါတယ္ ဆိုတဲ့ စကားေလးကို အခ်င္းခ်င္း စေနာက္ေျပာၾကရင္း အိမ္ျပန္ဖို႔ ညေနတိုင္းလိုလို ကားေစာင့္ၾကရတာေပါ့။
တစ္ခါတစ္ခါ ေက်ာင္းေရွ႔ ကားေစာင့္လို႔မရတဲ့အခါ ကားရပ္တတ္တဲ့ေနရာအထိ တစ္ဖြဲ႔ၾကီး လမ္းေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ သြားျပီးေစာင့္ၾကရတာေပါ့။ လမ္းေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ဘဲ ေနာက္ကေန ကားမ်ားလာခဲ့ရင္ မသိလို႔ မတားလိုက္မိမွာ စိုးလို႔ ေရွ႕ကို ေကာင္းေကာင္းၾကည့္ျပီး လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ဘဲ ေနာက္ျပန္ၾကည့္ရတာ အေမာေပါ့။ ကံေကာင္းတဲ့ေနဆိုရင္ေတာ့ အိမ္ကို ပံုမွန္ခ်ိန္ ျပန္ရတတ္ေပမယ့္ ကားရွားတဲ့ေန႔ဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကားတားရက္နဲ႔ ရပ္မေပးလို႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ ကားေစာင့္ရတဲ့ေန႔မ်ိဳးဆိုရင္ေတာ့ အိမ္ကို ညေန ၆ နာရီေလာက္မွျပန္ေရာက္ပါတယ္။ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ကေတာ့ ညေန ၄ နာရီပါ။ ျမိဳ႔နဲ႔ေက်ာင္းနဲ႔က ပံုမွန္ကားေမာင္းႏႈန္းနဲ႔ဆို ၃၅မိနစ္ေလာက္ပဲၾကာပါတယ္။ လမ္းမွာ လူ အတက္အဆင္းမ်ားရင္ေတာ့ အခ်ိန္ မမွန္ဘူးေပါ့။
သဇင္တို႔လည္း ဒီေက်ာင္းကေန မေျပာင္းရမခ်င္း ရင္ေမာရတဲ့ ညေနေလးေတြကို ပိုင္ဆိုင္ေနရအုန္းမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီရင္ေမာရတဲ့ ညေနေလးေတြက တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျပန္ေျပာင္း အမွတ္ရစရာေလးေတြ အျဖစ္နဲ႔လည္း က်န္ရွိေနအုန္းမွာပါ။