ခံစားၾကည့္ပါ :)

အခ်စ္ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...???။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ခ်စ္တယ္ ဆိုတာ ဘယ္လို ပံုစံမ်ိဳးလဲ...???။ အခ်စ္ဆိုတာ ရယူပိုင္ဆိုင္ျခင္းလား.. ???။ ေပးဆပ္ျခင္းလား.. ???။ ဒါမွ မဟုတ္ အခ်စ္ဆိုတာ မွ်ေ၀ခံစားျခင္းလား.. ???။ စိုးစိုး တစ္ေယာက္ ရင္ထဲမွာ လဲေပါင္းမ်ားစြာ၊ လားေပါင္းမ်ားစြာေသာ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ မြန္းက်ပ္၊ ျပည့္ႏွက္ေနခဲ့တယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ေရရာ တိက်တဲ့ အေျဖ တစ္ခု အခုထိ ထြက္မလာေသးဘူး။

အခ်စ္ဆိုတာကို စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ၊ သီခ်င္းေရးဆရာ ေတြ က အမ်ိဳးမ်ိဳးဖြဲ႔ဆို ၾကတာေတြကို ဖတ္ဖူး၊ ၾကားဖူးေနေပမယ့္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ နဖူးေတြ႔၊ ဒူးေတြ႔ ၾကံဳလာေတာ့ သူတို႔႔ေတြ ဖြဲ႔ဆိုၾကသလို ေကာင္းတဲ့ အရာေတြ အားလံုး ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား၊ ဆိုးတဲ့ အခ်က္ေတြ ကေရာ လက္ေတြ႔မွာ အဲေလာက္ေတာင္ဆိုးလား ဆိုတာေတြကို ေတြးၾကည့္ရင္းနဲ႔ ရင္ေမာေနမိတယ္။

ေၾသာ္... မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိတာ ဒုကၡကို ေမြးယူသလိုမ်ား ျဖစ္ေနျပီလားလို႔ ေတြးေနမိတယ္။ ခ်စ္မိရုံဘဲ ရွိေသးတယ္။ ဖြင့္ေတာင္ မေျပာရေသးဘူး။ ဖြင့္ေျပာလိုက္ရင္ ဘာေတြ ျဖစ္လာမလဲ မေတြးရဲလို႔ တစ္ေယာက္ထဲ ၾကိတ္ျပီးခံစားေနရတဲ့ ရက္ေတြကလည္း မနည္းေတာ့ဘူး။ အခ်စ္ဆိုတာ ခ်ိဳျမိန္တဲ့ အသီးတစ္လံုး မဟုတ္သလို၊ ခါးသက္တဲ့ အသီးလည္း မဟုတ္ဖူးလို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခံစားၾကည့္မွ အရသာ ကို ပိုျပီးသိရမယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။

ကဲ...ဒီေန႔ေတာ့ စိုးစိုးတစ္ေယာက္ အားေတြေမြးျပီး အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္လို အရသာရွိမလဲ ဆိုတာ ျမည္းစမ္းခြင့္ရဖို႔ သူခ်စ္တဲ့ေကာင္မေလး ရွိရာကို လာခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူရဲ႔ မ်က္ႏွာကို ျမင္ရံုဘဲရွိေသးတယ္.. ရင္ထဲမွာ ကုလားဘုရားပြဲလွည့္ေနသလား ထင္မွတ္ရေအာင္ကို ရင္ခုန္သံေတြ ျမန္ေနတယ္ဗ်ာ။ ရင္ခုန္သံေတြ ျငိမ္ေအာင္ထိန္းရင္းနဲ႔ဘဲ ခ်စ္တဲ့သူရွိရာကို မ၀ံ့မရဲ လွမ္းလာခဲ့ပါတယ္။ အနားေရာက္ေတာ့ေလ ရင္ခုန္သံေတြ ျမန္လြန္းလို႔ ေျပာရမယ့္ စကားေတြကို မနည္း ျပန္စဥ္းစားရတယ္။ အိမ္တုန္းက ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြဖတ္ျပီ စီထားတဲ့ ေျပာရမယ့္ အႏုအလွ စကားလံုးေတြ ဘယ္ေပ်ာက္ကုန္လဲ မသိဘူး။ ဒါနဲ႔ စဥ္းစားလို႔ရတဲ့ စကားဘဲ ေျပာလိုက္တယ္။ "မင္းကို အရမ္းခ်စ္တယ္" လို႕။ ခ်စ္သူကလည္း ျပန္ေျဖဖို႕ စဥ္းစားထားပံုရပါတယ္။ ခ်က္ခ်င္းဘဲ ျပန္ေျပာတယ္ဗ်ာ။ "ပါးက်ိဳးသြားမယ္။ ဘာမွတ္ေနလဲ။" တဲ့ဗ်ာ။ သူလည္း စာေတြ ေတာ္ေတာ္ဖတ္ျပီး စကားလံုးေတြ ရွာထားပံုပါဘဲ။ သူအဲလို ျပန္ေျဖလိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ရင္ဘတ္ထဲကို ေအာင့္ေနေအာင္ ခံစားလိုက္ရတယ္။ ကိုယ္က အရမ္းခ်စ္ေနမိတဲ့ သူဆိုေတာ့ေလ။ ဒါကေတာ့ ခ်စ္မိတဲ့ အတြက္ ခံစားလိုက္ရတဲ့ ခါးသက္မႈေလးတစ္ခုေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ထပ္ ဘယ္လို ခံစားမႈေတြ ရလာအုန္းမလဲ ဆိုတာ ေတြးေနမိတယ္ဗ်ာ။ အဲလိုေတြးေနရင္းနဲ႔ ေနာက္ထပ္ အေတြးတစ္ခု ၀င္လာတယ္။ ခ်ိဳတာေတြမ်ားရင္ တခါတရံ ခါးသက္တတ္တယ္။ (ေဆးသၾကားေတြမ်ားရင္ ခါးတတ္တာ သတိရမိလို႔ပါ။) ဒါေၾကာင့္ ေျပာင္းျပန္ ျပန္စဥ္းစားမိတယ္။ ခါးတာေတြမ်ားရင္ ခ်ိဳလာ မလားလို႔ ေပါ့ဗ်ာ။.......

" ေဖေဖေရ... ေဖေဖ ၊ ေမေမက ညေနစာ စားရေအာင္တဲ့။" ခ်စ္စရာ သားငယ္ေလးရဲ႔ အသံေပါ့ဗ်ာ။ သားငယ္အသံၾကားမွ အေတြးနယ္ခ်ဲ႔ေနရာမွ အသိ၀င္လာတယ္ဗ်ာ။ ဒါကေတာ့ ခါးသက္မႈေတြ ခံစားျပီးတဲ့ေနာက္ ရလာတဲ့ ခ်ိဳျမိန္မႈေလးတစ္ခုေပါ့ဗ်ာ။ ေနာက္ထပ္လည္း ခ်ိဳျမိန္မႈေတြလည္း ရွိေသးတယ္ဗ်။ ေၾသာ္ ေျပာဖို႔ေမ့ေနတာ။ သားေလးေခၚတဲ့ ေမေမ ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္စိုးစိုး ခ်စ္ခဲ့ရတဲ့ ခ်စ္သူေလးေပါ့ဗ်ာ။ အခုေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ ခံစားဖူးမွ ပိုသိတယ္ ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြ ကိုလည္း ျပန္သတိရမိေနတယ္။ ေနာက္ထပ္ ဘယ္လိုခံစားမႈေတြဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ခံစားျပီး ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ မိသားစု ဘ၀ေလးတည္ေဆာက္ျပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ျဖတ္သန္း အုန္းမွာပါဗ်ာ။

စာဖတ္သူေတြလည္း အခ်စ္ဆိုတာကို ဘယ္လို ခံစားဖူးလဲ။ ဘယ္လို ျမင္ၾကလဲဗ်ာ။ မခံစားဖူးေသးရင္ေတာ့ ေတြေ၀ စဥ္းစား မေနၾကဘဲ ကၽြန္ေတာ္လိုဘဲ ခံစားၾကည့္လိုက္ေပါ့ဗ်ာ :)။

တမ္းတေဖာ္

အားငယ္ခ်ိန္ခါ၊ ေအာက္ေမ့ကာ

ေပ်ာ္ခ်ိန္မွာလည္း၊ သတိရတာ

အခ်ိန္ရွိတိုင္းမွာ၊ လြမ္းေနတာ

ၾကည္ႏူးခ်ိန္မွာ၊ မွ်ေ၀ခ်င္တာ

အခက္ၾကံဳတဲ့ခါ၊ ရွိေစခ်င္တာ

ကိုယ့္ဘ၀ရဲ႔ တမ္းတေဖာ္ေလးပါ။

ေက်းဇူးတင္လႊာ...

ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြစု ျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတဲ့ ျမိဳ႔ေတြကို အလည္ သြားခဲ့ပါတယ္။ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာဆီမွာ ေနၾကတဲ့အတြက္ ေတြ႔ဆံုဖို႔ မလြယ္ၾကပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းေတြ လည္း ဆံုဆည္းရေအာင္ရယ္၊ တစ္ျခားျမိဳ႔ေတြကို လည္း အလည္ေရာက္ဖူးေအာင္ ေႏြရာသီ အလည္ခရီးထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ဟီရိုရွီးမား၊ ဖူကူအိုကာနဲ႔ နာဂါဆာကီကို သြားခဲ႔ပါတယ္။ သြားခဲ့တဲ့ ျမိဳ႔ေတြက သူငယ္ခ်င္းေတြက ေနေရး၊ စားေရးကို အစစအရာ လိုေလေသးမရွိေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးၾကပါတယ္။ အရသာရွိတဲ့ ျမန္မာ ဟင္းလ်ာေတြကိုလည္း ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးၾကပါတယ္။ အခုလို သူမ်ားႏိုင္ငံမွာ ျမန္မာေတြရဲ႔ ေႏြးေထြးျပီး ရင္းႏွီးေဖာ္ေရြတဲ့ စိတ္ဓါတ္ေလးေတြနဲ႔ ပ်ဴငွာစြာဆက္ဆံမႈေလးေတြ ကို ခံစားလိုက္ရတဲ့ အခါ အတိုင္းမသိ ၾကည္ႏူးပီတိ ျဖစ္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစစအရာရာ ကူညီေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္းကို ဒီပို႔စ္ေလးကေနတဆင့္ ေျပာျပလိုက္ပါတယ္။ အားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ခရီးထြက္တဲ့အခါမွာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ မလိုက္ပါႏိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကလည္း မလိုက္ႏိုင္ေပမယ့္ ခရီးသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအားလံုး အဆင္ေျပေအာင္ ၀ိုင္း၀န္း ဆုေတာင္းေပးၾကလို႔ သူငယ္ခ်င္း အားလံုးကိုလည္း အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ ပို႔သတဲ့ ေမတၱာေတြေၾကာင့္ ခရီးလမ္းလည္း အစစအရာရာ အဆင္ေျပခဲ့ပါတယ္။

ဟီရိုရွီးမား တြင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႕ အတူ




ဖူကူအိုကာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အိမ္မွာ အမွတ္တရ




နာဂါဆာကီ အိမ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ

အားလံုးကို အထူးေက်းဇူးတင္လွ်က္....... ခ်င္းတြင္းသူ

အျပံဳးၾကြယ္မယ္၊ ခရီးသည္

လူသားေတြအားလံုးဟာ ဘဝသံသရာရထားၾကီးကို စီးရင္း လိုရာခရီးကို

ေရာက္ေအာင္ ေလွ်ာက္လွမ္း ေနၾကရတဲ့ ခရီးသည္ေတြပါ…။

ဒီရထားၾကီးေပၚမွာလည္း စီးနင္းလိုက္ပါ လာသူေတြကလည္း

အရြယ္စံု၊ လူမ်ိဳးစံုေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကလည္း

အမ်ိဳးစံုပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္လည္း တူညီတဲ့ အခ်က္တစ္ခုကေတာ
့
မိမိတို႔ရည္မွန္းထားတဲ့ ပန္းတုိင္ကို ေပ်ာ္ရြင္ေအးခ်မ္းစြာနဲ႔

ေရာက္ရွိလိုတဲ့ ဆႏၵေလးဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ရထားစီးရင္း ခရီးသြားၾကတဲ့အခါ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ခင္မင္ရင္ႏွီးလာၾက၊

မိတ္ေဆြေတြျဖစ္လာၾကပါတယ္။ ခရီးလမ္း တစ္ေလွ်ာက္မွာလည္း

တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး ရိုင္းပင္းကူညီ ၾကပါတယ္။ အခက္အခဲေတြ ရွိလာျပန္လည္း

ခရီးသြားေဖာ္ခ်င္း ဝိုင္းဝန္းေျဖရွင္း ေပးၾကပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ဘယ္လိုမွ

ေျပာင္းလဲလို႕မရတဲ့ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့

ဓေလ့စရိုက္ေလးေတြဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ဘဲ လိုရာခရီးကိုေရာက္ဖို႕

သံသရာရထားၾကီးကို စီးျပီး ခရီးသြား ေနၾကရပါတယ္။ ဒီလိုခရီးသြားရင္းနဲ႕ဘဲ

လိုရာခရီးကိုေရာက္လို႕ မိမိတို႕နဲ႕ သက္ဆိုင္ရာ ဘူတာေတြမွာ ဆင္းျပီးေနခဲ့

ၾကသူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာက်န္ခဲ့တဲ့သူေတြက ဝမ္းနည္းရသလို၊

ခ်န္ထားခဲ့ရသူရဲ႕ ရင္ထဲမွာလည္းေၾကကြဲမႈေတြ ခံစားရပါတယ္။ အတူေနျပီး

ခရီးသြားေနစဥ္မွာ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနခဲ့ၾကတဲ့အခ်ိန္ေတြ ရွိသလို၊

စိတ္သေဘာထား မတိုက္ဆိုင္လို႔ အမုန္းတရားေတြ ျဖစ္လာေတြသူေတြလည္း

ရွိၾကပါတယ္။ လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္အေထြေထြြ ရွိတတ္ၾကတာ

သဘာ၀ဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အျမင္ၾကည္လင္ျပီး ခ်စ္ခင္ေနၾကတဲ့

အခ်ိန္ကေလးကေတာ့ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးအတြက္ မဆို မဂၤလာရွိျပီး

ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေလးျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခရီးထဲမွာ

အတူသြားၾကတဲ့ ခရီးေဖာ္အခ်င္းခ်င္း ေမတၱာစိတ္ထားျပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႕

ေနထိုင္သူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ေဒါသ မာန္မာန ေတြ ထားတတ္တဲ့

သူေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ခရီးသြားေဖာ္ အခ်င္းခ်င္း တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး

ညွိယူျပီး နားလည္မႈေလးေတြနဲ႕ ေနႏိုင္ၾကရင္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။

ခရီးသည္မ်ား အားလံုး ကလည္း ဒီဘဝသံသရာ ရထားၾကီးကို

စီးျပီး လိုရာ ခရီးကို ဆက္လက္ ေလွ်ာက္လွမ္း ေနၾကမွာ ျဖစ္သလို

ဘ၀သံသရာ ဆိုတဲ့ ရထားၾကီးကလည္း ခုတ္ေမာင္းျမဲ ခုတ္ေမာင္း

ေနအုန္းမွာဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခရီးတည္းသြား ခရီးသည္ ေတြ မို႔ ဒီလို

ေတြ႔ၾက ဆံုခိုက္ တခဏေလးမွာ အမုန္းေတြ ဖယ္ျပီး အျပံဳးၾကြယ္

ၾကရေအာင္ ပါ…။

ေၾသာ္..... အခ်ိန္ရဲ႔ ေျပာင္းလဲျခင္း

အရာရာတိုင္းက အခ်ိန္နဲ႔လိုက္ျပီး ေျပာင္းလဲေနၾကပါတယ္။

ျပီးခဲ႔တဲ႔ တနဂၤေႏြေန႔က ဂ်ပန္ရဲ႔ ေႏြရာသီ ပြဲေတာ္ေတြ ထဲက ထင္ရွားတဲ့

ပြဲေတာ္ တစ္ခု ျဖစ္တဲ့ tenjin ပြဲေတာ္ကို သြားခဲ႔ပါတယ္။ ဒီပို႔စ္ေလးကေတာ့

ပြဲေတာ္က အျပန္ရခဲ့တဲ့ ပို႔စ္ေလးပါ။ ပြဲေတာ္ က်င္းပရာ ေနရာက

osaka castle နဲ႔နီးပါတယ္။ sakura no miya လို႔ေခၚတဲ့ ေနရာ

အနီးတ၀ိုက္ မွာပါ။ အဲဒီနားမွာ ျမစ္ေလးရွိပါတယ္။ ျမစ္ရဲ႔ ကမ္းနေဘး

တစ္ဖက္ တစ္ခ်က္မွာ sakura (ခ်ယ္ရီ)ပင္ေတြ ရွိပါတယ္။

ဒီပြဲေတာ္မွာ မီးပန္းလႊတ္ပြဲ ပါတယ္။ လူေတြက ျမစ္ထဲမွာ

လွည့္လည္သြားလာေနတဲ့ ပြဲေတာ္အတြက္ စီမံထားတဲ့ ေလွ ေတြ

သြားလာတာကို ၾကည့္ရင္း မီးပန္းလႊတ္တာကို ေစာင့္ၾကည့္ၾကပါတယ္။

ခ်ယ္ရီပန္းေတြ ပြင့္ခ်ိန္မွာ ဟနမိ ဆိုျပီး ခ်ယ္ရီပန္းေတြ ကို

အျမတ္တႏိုးနဲ႔ လာၾကည့္ၾကတုန္းကလည္း ဒီေနရာေလးက နာမည္ၾကီးတဲ့

ေနရာထဲမွာ တစ္ခု အပါအ၀င္ပါ။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းကလည္း ခ်ယ္ရီပန္းေတြ၊

ခ်ယ္ရီပင္ေတြ က အျမတ္တႏိုးနဲ႔ တန္ဖိုးထားခံရတာပါ။ ဒါေပမယ့္ အခု

ဟနဘိလို႔ေခၚတဲ႔ မီးပန္းလႊတ္ပြဲ က်င္းပခ်ိန္မွာေတာ့ ျမတ္ႏိုးစရာ

ခ်ယ္ရီပန္းပြင့္ေလးေတြ မရွိေတာ့ သလို မီးပန္းလႊတ္တာကို

ျမစ္ကမ္းေဘးက ၾကည့္တဲ့ အခါ ခ်ယ္ရီပင္ေတြေၾကာင့္

ရွင္းရွင္းလင္းလင္း မျမင္ရျပန္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ခ်ိန္က

ျမတ္ႏိုးျခင္းခံခဲ့ရတဲ့ ခ်ယ္ရီပင္ေလးေတြက အျပစ္ျမင္ခံရ ျပန္တယ္။

ေၾသာ္ အခ်ိန္ရဲ႔ ေျပာင္းလဲ ျခင္းေၾကာင့္ အေျပာင္းအလဲ ေတြ

အမိ်ဳးမ်ိဳးျဖစ္လာ ႏိုင္ပါလားလို႔ အေတြး၀င္လာရပါတယ္။

ခ်ယ္ရီပင္ေလးေတြ သာမက လူေတြလည္း အခ်ိန္ေတြေၾကာင့္

အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းလဲ လာႏိုင္ပါတယ္။ ေျပာင္းလဲမႈတိုင္းကို

ၾကံ့ၾကံ့ခံႏိုင္ေအာင္ အခု အခ်ိန္က စျပီး ၾကိဳးစားၾကရေအာင္ပါ။

မွတ္ခ်က္။ ။ ပြဲေတာ္ အေၾကာင္းအရာ ေဖာ္ျပတဲ့ အခ်က္အလက္

မွားရင္ ခြင့္လြတ္ၾကပါ။ ျပင္ေပးခဲ့ၾကပါေနာ္။

အခ်ိန္ေလးေတြ တိုလြန္းလို႔၊ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနၾကစို႔

“အခ်ိန္ေလးေတြ တိုလြန္းလို႔၊ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနၾကစို႔” တဲ့ ။

ေက်ာင္းသူဘ၀တုန္းက ေန႔စဥ္ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ စာတမ္းေလးပါ။ အေဆာင္ရဲ႔

နံရံတိုင္းမွာ ဒီစာတမ္းေလးကို ကပ္ထားပါတယ္။ ။ အဓိပၸါယ္ျပည့္၀တဲ့

စာေလးမို႔ အရမ္းကို ႏွစ္သက္ခဲ့ရသလို အခုထိလည္း ဒီစာတမ္းေလးကို

ျမင္ေယာင္ေနဆဲပါ။ တကယ္ဘဲ အခ်ိန္ေတြက တိုေတာင္းလြန္းလွပါတယ္။

ေတြ႔ဆံုၾကရတဲ့ ခဏတာမွာ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္စိတ္ေလးေတြ ထားႏိုင္ရင္

အေကာင္းဆံုးပဲေပါ့။ မိသားစုထဲမွာဘဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အေပါင္းအသင္းေတြ

ၾကားမွာဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ တစ္ဦး အေပၚ တစ္ဦး နားလည္မႈ

ကိုယ္စီနဲ႔၊ တစ္ဦးရဲ႔ လိုအပ္ခ်က္ကို တစ္ဦးကျဖည့္ေတြးရင္း၊

တစ္ဦးရဲ႔ အားနည္းခ်က္ကို တစ္ဦးက ေဖးမရင္းနဲ႔ တိုေတာင္းလွတဲ့

အခ်ိန္ေလးေတြကို ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်စ္ၾကည္စြာ ျဖတ္သန္းႏိုင္ၾကရင္

အေကာင္းဆံုးေပါ့။ အခ်င္းခ်င္းေတြၾကားမွာ သူေၾကာင့္ ကိုယ္နစ္နာရတယ္၊

ကိုယ္႔ေၾကာင့္ သူအသာရသြားတယ္ ဆိုတာေတြ မေတြးမိဘဲ

အေကာင္းဘက္ကေနျပန္ေတြးယူတတ္တဲ့ စိတ္ေလးေတြရွိၾကရင္

အေကာင္းဆံုးေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔ တိုေတာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြကို

ကုန္ဆံုးေစမွာ အမွန္ဘဲလို႔ ထင္မိပါတယ္။ နာစရာေတြရွိလာခဲ့ရင္

သာေစခဲ့တာေလးေတြနဲ႔ေတြးျပီး ေျဖသိမ့္ၾကရင္ တိုေတာင္းလွတဲ့

ဘ၀ေလးမွာ ေနေပ်ာ္စရာဘဲေပါ့။ ပုထုဇဥ္လူသားေတြမွာ ခႏၱီပါရမီ

စြမ္းအားေတြက ဘုရား၊ရဟႏၱာေတြေလာက္ မၾကီးမားႏိုင္ေပမယ့္

သည္းခံႏိုင္တဲ့ စြမ္းအားေတြ ရွိၾကပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး

ေတြ႔ဆံုၾကတဲ့ အခ်ိန္ေလးေတြမွာ အမုန္းတရားေတြ၊ မေက်နပ္တာေလးေတြ၊

အဆင္မေျပမႈေလးေတြ ရွိခဲ့ၾကရင္လည္း ေျဖေဖ်ာက္ျပီး

အခ်ိန္ေလးေတြ တိုေတာင္းလွတဲ့ အတြက္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ ေနၾကရေအာင္ပါ။

သူငယ္ခ်င္း၊ အေပါင္းအသင္းေတြ အားလံုးလည္း တိုေတာင္းလြန္းတဲ့

အခ်ိန္ေလးေတြထဲမွာ ခ်စ္ခင္၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကပါေစလို႕

ဆုေတာင္းရင္း…….။

ခင္မင္မႈ မ်ားစြာနဲ႔…………………..ခ်င္းတြင္းသူ

ျပံဳးေပ်ာ္ၾကေစဖို႔

ရယ္ေသာသူ အသက္ရွည္၏ …တဲ့။ လည္လည္လာျပီး အားေပးေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း၊ ေရာင္းရင္းမ်ား ဘ၀အေမာေတြ ရွိခဲ့ၾကရင္ ခဏတာေျပေစဖို႔ ၾကားသိဖူးတဲ့ ရယ္စရာေလးေတြ မွ်ေ၀ခံစားလိုက္ပါတယ္။ သိဖူးျပီးသား ျဖစ္ခဲ့ရင္လည္း ကလိထိုးျပီး ေနာက္တစ္ၾကိမ္ျပန္ရယ္ၾကပါလို႔ …. 

ရယ္စရာ -၁
တစ္ခါက ရြာတစ္ရြာမွာေပါ့။ အလြန္ကို သီခ်င္းဆို ၀ါသနာပါတဲ့ သူတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ ရြာမွာ အလွဴအတန္းရွိတဲ့အခါ ရြာသားေတြစုျပီး ဇာတ္ပြဲကေလ့ရွိပါတယ္။ အဲဒီအခါၾကရင္ ဖိုးဆိုခ်င္ကေရွ႕ဆံုးကေပါ့။ ဖိုးဆိုခ်င္မွာ အားနည္းခ်က္ တစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒါကေမ့တတ္တဲ့ အက်င့္ေလးပါဘဲ။ အဲဒီလိုနဲ႔ ဇာတ္ကဖို႔ သီခ်င္းေတြ တိုက္ၾကပါတယ္။ သီခ်င္းတိုက္ေတာ့ ဖိုးဆိုခ်င္ေလးက သူ႕ထံုးစံအတိုင္း တစ္ခ်ိဳ႔စာသားေလးေတြ ေမ့တာေပါ့။ သူဆိုတဲ့ သီခ်င္းေလးက “လက္ပံပြင့္ေတြ ေလအတိုက္ ေၾကြလိုက္တဲ့အခါ” ပါ။ သူေမ့တာက လက္ပံပြင့္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ေမ့တာေပါ့။ ဘယ္လိုဘဲဆိုဆို အဲဒီေနရာေရာက္ရင ္ေမ့ေနတာေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြက အၾကံေပးၾကတယ္။ လက္ပံပြင့္ေလး ကိုင္ျပီးဆိုရင္ေတာ့ သတိရမွာဘဲ လို႔ေပါ့။ ဒီလို႔နဲ႔ ဇာတ္ပြဲကတဲ့ေန႔ ေရာက္လာတာေပါ့။ ဖိုးဆိုခ်င္ဆိုရမယ့္ အလွည့္ေရာက္လာပါတယ္။ လက္ပံပြင့္ေလးကို ကိုင္လို႕ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ေလ သူ႔အျဖစ္က ဒီပန္းကိုင္ထားတာကိုဘဲ နာမည္ေမ့ေနတုန္းဘဲ ျဖစ္ေနတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဖိုးဆိုခ်င္ေလးက လက္ပံပြင့္ေလးကို ေျမွာက္ျပျပီး ဆိုခ်လိုက္ပံုကေတာ့ “ေဟာဒီအပြင့္ေတြ ေလအတိုက္ေၾကြလိုက္တဲ့ အခါ…..” တဲ့…..။
ေမ့တတ္တဲ့ ဖိုးဆိုခ်င္ ဆိုတဲ့ “ေဟာဒီအပြင့္ သီခ်င္းေလးၾကားတိုင္း ခ်င္းတြင္းသူေလး ကိုလည္း သတိရလိုက္ပါေနာ္.. 


ရယ္စရာ-၂
ဒီတစ္ခါလည္း ေမ့တတ္တဲ့သူေလး အေၾကာင္းပါဘဲ..။
ကိုေမ့ဘဲဆိုၾကပါစို႕။ ကိုေမ့တစ္ေယာက္ ျမိဳ႕ကို ေဈး၀ယ္သြားမွာမို႕ သူ႕ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းက လူၾကံဳမွာတာေပါ့။ ဘာမီတြန္ေဆး၀ယ္ခဲ့ဖို႕မွာတာေပါ့။ က်န္တဲ့သူတစ္ခ်ိဳ႕ကလည္းသူတို႕ လိုအပ္တာေလးေတြ မွာၾကတာေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ေဆးဆိုင္ေရာက္သြားတာေပါ့။ ေဆးဆိုင္က ဘာေဆးလိုခ်င္လည္းလို႔ ေမးေတာ ကိုေမ့က နာမည္ေမ့ေနတယ္လို႔ေျပာေတာ့ ေဆးဆိုင္ကလည္း လူသံုးမ်ားတဲ့ ေဆးအမည္ေတြေျပာျပပါတယ္။ ဒါလည္း သတိမရဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သတိရသြားတယ္။ နာမည္အျပည့္အစံုကို သူသတိမရဘူးတဲ့။ သူသတိရတာေလး ေျပာျပမယ္ဆိုျပီးေျပာျပလိုက္တာကေတာ့ “မီတြန္ေတာ့ မီတြန္ဘဲ။ ဘာမီတြန္လဲေတာ့ မသိဘူး” တဲ့။
ကဲ..လည္လည္လာသူေတြ အိပ္မေပ်ာ္ရင္ဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႏွာေစးတဲ့အခါျဖစ္ျဖစ္ မီတြန္ေတာ့မီတြန္ေလး ေသာက္ၾကေပါ့ေနာ္… 